نسل سوم چمن های مصنوعی

نسل سوم چمن های مصنوعی
امروزه در زمینه سیستم های تولید، نوع نخ و لایه های زیرین این کفپوش ها پیشرفت های قابل توجهی حاصل شده است. چمن های مصنوعی اولیه دارای خاب های کوتاهی بودند و به منظور ایجاد یک سطح محکم و فرش مانند، با تراکم بالایی تولید می شدند. از چمن های نسل اول هنوز هم در زمین های هاکی و در چمن کاری چشم اندازها استفاده می شود. از جمله معایب این نوع چمن ها می توان به لغزش زیاد و خواص سایشی نامناسب آنها اشاره کرد که هر دوی این عوامل موجب افزایش احتمال وارد آمدن آسیب به بازیکنان فوتبال می شد.
برای نسل دوم چمن های مصنوعی راه کار استفاده از پرکننده های شنی ارائه شد که موجب بهبود خواص لغزشی آنها گردید. با این حال پس از مدتی شن ها فشرده می شدند و اتصالات لایه ضعیف می شد، در نتیجه مجدداً احتمال آسیب رسیدن به بازیکنان افزایش می یافت.
نسل کنونی چمن های مصنوعی (نسل سوم) دارای خاب های بلندی هستند. ماده پر کننده در آنها ترکیبی از شن های سیلیسی و ذرات لاستیکی است که هرگز فشرده نمی شوند (شکل۱). انواع جدید نخ از جمله نخ های تشکیل شده از چندین مونوفیلامنت به همراه سیستم های لایه گذاری پیشرفته، ویژگی های بهینه ای به این چمن ها می دهد. ضریب اصطکاک پایین، اتصالات مناسب و خواص مربوط به انعکاس توپ در آنها با چمن های طبیعی برابری می کند و اینها همه سبب شده اند که امروزه از چمن های مصنوعی به عنوان یک پوشش مطلوب در زمین های فوتبال استفاده شود. در حال حاضر استادیوم های بزرگی در سالزبرگ، اتریش و برن (در سوئیس) با چمن های مصنوعی مجهز شده اند. ‏

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *